Hoi lezers,

Spannend maar ook leuk begin ik aan een persoonlijke blog. Natuurlijk kun je niet zomaar beginnen, je gezin moet er natuurlijk wel achter staan. Na iedereen persoonlijk gesproken te hebben mocht het! Laat ik mij om te beginnen even voorstellen. Ik ben Elyna, 33 jaar en mijn gezin bestaat uit twee bonusdochters van mijn man Patrick: Fleur van 13 en Carlijn van 11 jaar en samen hebben we onze kleine smurf Xem van 4 jaar.

Na lang wikken en wegen hebben we besloten voor een vierde kindje te gaan en ben ik inmiddels zwanger! Het wikken en wegen had te maken met de vroeggeboorte van Xem (27 weken en 4 dagen) en de heftigheid die erna kwam. Een prematuur krijgen is al ‘een dingetje’, helaas kreeg Xem na 2 dagen ook nog een hersenbloeding, waarna we een enorm intensief traject hebben doorlopen. Met een MRI scan werd op anderhalf jarige leeftijd geconstateerd dat hij Cerebrale Parese niveau 2 heeft. In Jip en Janneke taal: een lichte hersenbeschadiging die zich met name, wat we nu kunnen zien, concentreert op zijn benen. Dat uit zich in een spasme. Zo zit je dus van het een op het andere moment vanuit de volle operatie van je drukke 32-uirge baan, vol in de operatie van dagelijks ziekenhuisbezoek, medisch dagverblijf, gesprekken met ergotherapeuten, fysio, maatschappelijk werkers, etc.

Om naar alle afspraken toe te kunnen gaan die voor Xem nodig waren, besloten mijn man en ik dat het beter was als een van ons minder ging werken. Uiteindelijk is hierdoor v.workx ontstaan! Ik besloot mijn passie om mensen te helpen achter na te gaan, gericht opleidingen te gaan volgen en uiteindelijk de stoute schoenen aan te trekken en voor mezelf te beginnen. Op die manier kon ik mijn eigen tijd inplannen en bij alle afspraken van Xem zijn.

Werkte ik minder? Nee ik ging juist meer werken, een eigen bedrijf hebben is passie hebben voor wat je doet, altijd ‘aan’ staan, dus keihard werken. Maar dit vond ik helemaal niet erg! Ik vroeg mij juist af waarom ik dit niet eerder had gedaan! Ik genoot veel meer van alles! Van de eerste proeflesser tot aan het bouwen van de website en ondertussen kon ik door slim te plannen bij alle afspraken voor Xem zijn. Zelfs de meiden kon ik opvangen als ze ziek waren als mijn man en hun moeder moesten werken.

Nu zijn we inmiddels 4 jaar verder en is Xem enorm gegroeid! Waar we eerst nog bang waren dat Xem niet zonder hulpmiddelen zou kunnen lopen, is hij met 3 jaar zelfstandig gaan lopen! Nu een jaar later verbetert dat nog elke dag en inmiddels klimt hij zelfs op speeltoestellen en zit hij bovendien op regulier onderwijs. Ja, hij blijft zijn uitdagingen houden. Een lang stuk lopen zit er voor hem niet in. Waar we eerder nog met de buggy uit de voeten konden moeten we nu toch echt kijken naar een grotere buggy of rolstoel. Als vriendjes en vriendinnetjes heel onschuldig roepen “zullen we kijken wie het snelst is”, verliest Xem steevast. Hij lijkt het nu niet erg te vinden, maar in de toekomst? We zullen zien… nu genieten van de tweede die op komst is! Dat zal ook weer een spannende exercitie zijn.